Gratian - Canon Law

Causa XVI

Quidam abbas habebat parrochitanam ecclesiam; instituit ibi monachum, ut offitium celebraret populo; possedit eam per quadraginta annos sine aliqua interpellatione; tandem querela aduersus abbatem mouetur a clericis baptismalis ecclesiae, in cuius diocesi parrochitana ecclesia illa consistebat. (Qu. I.) Hic primum queritur, utrum monachis liceat offitia populis celebrare, penitenciam dare et baptizare? (Qu. II.) Secundo, si contigerit eos capellas habere episcopali beneficio, an ab eis sint instituendae, an ab episcopis? (Qu. III.) Tertio, an iura ecclesiarum prescriptione tollantur? (Qu. IV.) Quarto, si ecclesia aduersus ecclesiam prescribat, an etiam monasterium aduersus ecclesiam prescribere possit? (Qu. V.) Quinto, si capellam in suo territorio edificatam iure territorii sibi uendicare ualeat? (Qu. VI.) Sexto, si archipresbiter uel episcopus sua auctoritate, non iudiciaria sententia capellam illam inrepserit, an cadat a causa, ut ecclesia, cui presidet, non ultra habeat ius reposcendi quod suus pastor illicite usurpauit? (Qu. VII.) Septimo queritur, si laici capellam illam tenebant (ut quibusdam moris est) et in manibus abbatis eam refutauerint, et ordinandam tradiderint, an consensu episcopi et clericorum abbas possit eam tenere?

A certain abbot had a parish? church, he established there a monastery, that he would celebrate the offices for the people; he occupied it for forty years without any interference; finally a quarrel arose by the clergy of the baptismal church against the abbot, in which diocese that parish church stood. Q1: The first question - Is it licit for other monks to celebrate the offices for the people, to give penance and to baptize? Q2: Second, if it would happen that those chapels have episcopal benefices, whether from them they are instituted or from the bishop? Q3: Third, whether the right of the church by prescription is lifted? Q4: Fourth, If the church orders against the church whether the monastery can order against the church? Q5: Fifth, If a chapel built in his territory would have the power to vindicate itself by right of the territory? Q6: Sixth, if the archpriest or bishop by his authority, would not impose a judicial sentence on the chapel, or bring a case that the church over which he precides, wouldn't have a greater right to demand back what their pastor unlawfully usurped. Q7: Seventh, query: if the laity have a chapel (by a certain custom) and in the hands of the abbot they refute them, and transfer to the ordinary, whether by consent of the bishop and the abbot of the clergy he would be able to have it.

CAUSA XVII.

Quidam presbiter infirmitate grauatus fieri se uelle monachum dixit; ecclesiae et beneficio in manu aduocati renunciauit. Postquam conualuit, mox se futurum monachum negauit, ecclesiam et beneficium reposcit. (Qu. I.) Hic primum queritur, utrum reus uoti teneatur, an liceat ei a proposito sui cordis discedere? (Qu. II.) Secundo, an ecclesia et beneficium ei reddenda sint que prius libera uoluntate refutauit? (Qu. III.) Tertio, si contigisset eum se et sua monasterio tradidisse, an licentia abbatis liceret ei ad propria redire? (Qu. IV.) Quarto, si sine licentia abbatis retro abierit, an sua sibi abbate reddenda sint?

A certain presbiter with a grave infirmity said he wanted himself to be made a monk, church and benefice placed in the hand of an advocate. After he got better, he renounced the monastic vows and retook the church and benefice. Q1: The first question: whether the party of the vows he would have, whetehr it is licit to him by proposal of his heart to depart? Second, whether the church or benefice are given back to him who before had refuted freely and voluntarily? Q3: Third If it would have happened that they were handed over to him and to the monastery, whether the permission of the abbot is lawful to him to take it back. Q4 Fourth, if without the permission of the abbot he would go out, whether it is returned to the abbot

CAUSA XVIII.

Quidam abbas consecratus in episcopum prius monasterio multa contulit, postea in episcopatu plura acquisiuit; cui dum fratres successorem quererent, episcopus loci semet electioni uolebat inserere, ut per ipsum abbas in monasterio ordinaretur; fratres renituntur. (Qu. I.) Queritur, an monasterium possit petere que ab episcopo acquisita sunt? an episcopalis ecclesia possit sibi uendicare que monasterio fuerant contradita? (Qu. II.) Secundo, an per episcopum abbas sit eligendus et ordinandus, an tantummodo a propriis fratribus sit instituendus?	A certain abbot, consecrated bishop, first gathered many things from the monastery, afterward in the episcopate he acquired much that while the brothers sought a successor, the bishop wanted to insert himself int he place of the election, that through himself the abbot in the monastery would be ordained; the brothers resist. Q1 - Query: Whether the monastery can ask that from the bishop the things that are acquired or whether the bishop's church can itself claim that which from the monastery was delivered. Q2 - Second whether for the episcopate the abbot is chosen and and ordained or whether only to/by his own brothers he will be established.
QUESTIO I. Prima questio terminatur in Concilio habito apud Alteum, in quo sic statutum legitur:	The first question is concluded in the council held in the house of Alteum in which the statute was established:
C. I. Qui de monacho episcopus ordinatur quod ante consecrationem habuerit monasterio, quod uero post consecrationem acquisiuit propriae ecclesiae derelinquat. Statutum est et rationabiliter secundum sanctos Patres a sinodo confirmatum est, ut monachus, quem canonica electio a iugo regulae monasticae professionis absoluit, et sacra ordinatio de monacho episcopum facit, uelut legitimus heres paternam sibi hereditatem postea iure uendicandi potestatem habeat; sed quicquid acquisierat, uel habere uisus fuerat, monasterio relinquat, et abbatis sui, qui fuerat secundum regulam S. Benedicti, arbitrio. Postquam enim episcopus ordinatur, ad altare, ad quod sanctificatur et titulatur, secundum sacros canones quod acquirere poterit restituat.	Whoever from monasticism a bishop is ordained who before consecration held a monastery, what after consecration he truly acquired is left behind by his own church. It is established and reasonable according to the holy fathers in sinod confirmed that a monk, whom canonical election absolves from the bonds of the monastic rule, and sacred ordination makes from the monk a bishop, just as the rightful heir after lawful adjudication has power over his own paternal inheritance. but whatever he acquired, or had in his power, from the monastery he releases, and of his abbot decision, according to the rule of S Benedict. After indeed the bishop is ordained, to the altar, to be made only and given a title according to the sacred canons he will be able to acquire / restore.
QUESTIO II.GRATIANUS. I. Pars. Secundam uero questionem terminat auctoritas Tolletani Concilii [IV. c. 50.] dicens: C. I. Abbates et alia offitia per episcopos debent institui et ordinari. Hoc tantum sibi in monasteriis uendicent sacerdotes, quod precipiunt canones, id est monachos ad conuersationem sanctam premonere, abbates aliaque offitia instituere, atque extra regulam acta corrigere. Quod si aliquid in monachos canonibus interdictum presumpserint aut usurpare quicquam de monasterii rebus temptauerint, non deerit ab eis sentencia excommunicationis. II. Pars. Gratian. Econtra Gregorius scribit Castorio Ariminensi Episcopo:	On the second question, the council of toledo says: Abbots and other officials (candidates) for bishop should be installed and ordained. This only to them in monasteries the priests claim that first received canons. that is monks to admonish to holy conversatio, abbots and other officials (candidates) to establish, and extra acts to correct the rule. Because if anyone in the monks to the canons presumes interdiction or they are tempted to usurp any of the things of the monastery there shall not be wanted from him the sentence of excommunication.
C. II. Congregatio monasterii, non episcopus abbatem instituat. Abbas in monasterio non per episcopum aut per aliquem extraneorum ordinetur, neque ab episcopo missa ibi celebretur, ut nulli ecclesiae subiciatur.	Congregation of the monastery not the bishop establishes the abbot. The abbot in the monastery not by the bishop, nor by someone of foreign appointment?? nor by the bishop where the mass is celebrated nothing of the church is made subject.
[C. III.] Idem Castorio Episcopo. [lib. IV. epist. 43.] Abbatem cuilibet monasterio non alium, sed quem dignum moribus atque actibus monasticae disciplinae communi consensu congregatio poposcerit, ordinari uolumus. Missas autem publicas per episcopos uel clericos in monasteriis omnino celebrari prohibemus. Abbatem (acc.s) cuilibet monasterio (abl.s) non alium (acc.s), sed quem dignum moribus atque actibus monasticae disciplinae communi consensu congregatio poposcerit, ordinari uolumus. Missas autem publicas per episcopos uel clericos in monasteriis omnino celebrari prohibemus.	The same from the bishop Castorio. Not a different abbot whatever from the monastery, whom appropriate.
C. IV. Ille debet abbas institui, quem sua congregatio et possessionis dominus ordinari poposcerit. Item Pelagius Papa Mellito Subdiacono. Abbatem in monasterio illum uolumus ordinari, quem sibi de sua congregatione et monachorum electio, et possessionis dominus, et, quod magis obseruandum est, ordo uitae ac meritum poposcerit ordinari.
C. V. De libertate monachorum. Item Gregorius omnibus Episcopis. Quam sit necessarium monasteriorum quieti prospicere, etc. Et infra: §. 1. Interdicimus igitur in nomine Domini nostri, ex auctoritate B. Petri apostolorum principis, (cuius uice huic Romanae ecclesiae presidemus), ut episcoporum nullus aut secularium ultra presumat de redditibus, uel cartis monasteriorum, uel de cellis uel uillis, que ad ea pertinent, quocumque modo seu qualibet occasione minuere, uel dolos uel inmissiones aliquas facere. Et infra: §. 2. Defuncto uero abbate cuiuscumque congregationis non extraneus eligatur, nisi de eadem congregatione, quem sibi propria uoluntate concors fratrum societas elegerit. Quod si aptam inter se personam inuenire nequiuerint, sollerter sibi de aliis monasteriis eligant ordinandum. Et infra: §. 3. Pariter autem est custodiendum, ut inuito abbate ad ordinandum alia monasteria, aut ad ordines sacros uel clericatus offitium tolli exinde monachi non debeant. Et infra: §. 4. Nullus monachum sine testimonio et concessione abbatis in ecclesia aliqua teneat, uel ad aliquem honorem promoueat. §. 5. Hanc ergo scriptorum nostrorum paginam omni futuro in tempore ab omnibus episcopis firmam statuimus illibatamque seruari, ut et suae ecclesiae iuuante Domino tantummodo sint contenti iure, et monasteria ecclesiasticis condicionibus, seu angariis, uel quibuslibet obsequiis secularibus nullo modo subiaceant, nullis canonicis iuribus deseruiant, sed remotis uexationibus a cunctis grauaminibus diuinum opus cum summa animi deuotione perficiant.
C. VI. Missas publicas in cenobiis episcopi non celebrent, nec aliquod eis grauamen inferant. Idem Castorio Episcopo Ariminensi. Luminoso abbate referente plurimis in monasteriis multa a presulibus preiudicia atque grauamina monachos pertulisse cognouimus. Oportet ergo, ut tuae fraternitatis prouisio de futura quiete eorum salubri disponat ordinatione, quatinus conuersantes in illis in Dei seruitio, gratia illis suffragante, mente libera perseuerent. Missas quoque publicas in cenobio fieri omnimodo prohibemus, ne in Dei seruorum recessibus, et eorum receptaculis ulla popularis prebeatur occasio conuentus, quia non expedit animabus eorum. Nec audeat ibi episcopus cathedram collocare, uel quamlibet potestatem exercere inperandi, nec aliquam ordinationem, quamuis leuissimam, faciendi, nisi ab abbate fuerit rogatus, quatinus monachi semper maneant in abbatum suorum potestate, ut remotis uexationibus a cunctis grauaminibus diuinum opus cum summa deuotione animi perficiant.

C. VII. Baptisterium in monasterio non permittatur fieri.
Item Gelasius Papa.
Pridem precepimus, ut de monasterio S. Andreae, quod
est super Mascalas, baptisterium propter monachorum molestias
debuisset auferri, atque in eodem loco, quo sunt
fontes, altare fundari, cuius rei perfectio hactenus est protracta.
Admonemus igitur fraternitatem tuam, nullam
iam moram post susceptas litteras nostras insererer,
sed repleto loco ipsorum fontium altare illic sine aliqua
dilatione fundetur, quatinus et predictis monachis opus Dei
secure liceat celebrare, et de negligentia tua non contra
fraternitatem tuam animus noster excitetur.
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte831
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)

C. VIII. Cum permissione episcopi abbas locum suum potest deserere.
Item ex Concilio Magontino.
Abbas pro humiliatione et cum permissione episcopi
locum suum potest relinquere; tamen eligant sibi fratres
abbatem de ipsis si habent, sin autem, de extraneis.
III. Pars. Gratian. Ecce in Tolletano concilio dicitur,
quod sacerdotes abbates et alia offitia instituere debeant.
B. Gregorius et Pelagius prohibent, dicentes, abbatem a fratribus
suae congregationis eligendum et ordinandum. Quomodo ergo
hec tanta diuersitas ad concordiam reuocabitur? Sed sciendum
est, quosdam monachos esse indomitae ceruicis et effrenatae
superbiae, quos dum abbates ad religionem cogere uoluerint, in
eorum deiectione conspirant, et alium moribus suis conuenientem
sibi preficere contendunt, quales erant illi, qui in necem
B. Benedicti conspirasse leguntur. Pro huiuscemodi constitutum
est, ut abbates et alia offitia per sacerdotes instituantur.
Unde Pelagius Papa scribit Opilioni Defensori dicens:
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte831
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)

C. IX. Non licet monachis abbates pro suo arbitrio expellere, aut alios ordinare.
Nullam potestatem de cetero, nullam licentiam monachis
relinquimus pro arbitrio suo aut abbates expellere, aut
sibimet alios ordinare, (quia nulla auctoritas remanebit
abbati, si monachorum potestati ceperit subiacere,) ut de
cetero fideliter et studiose uniuersa, que uel ad diuini
cultus reuerentiam, uel ad utilitates eiusdem monasterii
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte831
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)
pertinent, abbatis sollicitudo, ad quem potestas tota pertinere
conuenit, debeat adinplere.
IV. Pars. Gratian. Hinc etiam constitutum est, ut clerici
singulorum monasteriorum sint in potestate episcoporum, nec
alicui liceat extra eorum conscientiam monasteria edificare.
Unde in Calcedonensi Concilio [c. 4.] legitur:
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte832
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)

C. X. Sine conscientia episcopi monasteria nullus edificet.
Quidam monachorum habitu utentes indifferenter per
ciuitates, necnon et monasteria et se ipsos presumptione
propria conmendant. Placuit igitur neminem
aut edificare aut construere monasteria, aut oratorii domum
sine conscientia ipsius ciuitatis episcopi. Item: [c. 8.]
§. 1. Clerici in ptochiis, monasteriis, aut martiriis
constituti sub potestate sint eius, qui in ea ciuitate est
episcopus, secundum traditionem sanctorum Patrum, neque
per presumptionem recedant a suo episcopo. §. 2. Eos
uero, qui ausi fuerint rescindere huiusmodi institutionem
quocumque modo, uel si noluerint subiacere proprio
episcopo, si quidem fuerint clerici, secundum, personarum
ordinationem subiaceant condempnationibus canonum,
si uero laici uel monachi fuerint communione
priuentur. Item: §. 3. Clerici, qui pauperum dispositioni,
uel monasteriorum uel martiriorum presunt, sub
potestate singularum ciuitatum episcoporum secundum
traditionem canonum perdurent, neque per suam temeritatem
episcopi sui moderationem declinent. Qui autem huiusmodi
dispositionem quolibet modo subuertere ausi fuerint,
et episcopo suo non obedierint, si quidem clerici fuerint,
canonicae dampnationi subiaceant, si autem monachi
uel laici sunt, a communione suspendantur.
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte832
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)

C. XI. Examinetur ab episcopo religiosis feminis preponendus.
Item ex Concilio Cartaginensi IV. [c. 97.]
Qui religiosis feminis preponendus est ab episcopo
conprobetur.
Gratian. Monasterium quoque absque episcopi permissione
nulli incipere aut fundare licet.
Unde in Agatensi Concilio [c. 27.] legitur:
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte832
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)

C. XII. Sine permissione episcopi nullus monasterium presumat incipere.
De monachis monasterium nouum (nisi episcopo
Image: 468 GIF (ca. 110 dpi) Spalte832
Image: 468 PDF (ca. 600 dpi)
aut permittente, aut probante) nullus incipere aut fundare
presumat.
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XIII. De eodem.
Item ex eodem. [c. 58.]
Cellulas nouas aut congregatiunculas monachorum
absque episcopi notitia prohibemus institui.
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XIV. Absque episcopi uel abbatis uoluntate nullus monachorum cellulam construere presumat.
Item ex Concilio Aurelianensi. [I., c. 24.]
Nullus monachus, congregatione monasterii derelicta,
ambitionis et uanitatis inpulsu cellulam construere sine
episcopi permissione uel abbatis sui uoluntate presumat.
V. Pars. Gratian. Item sunt alii, qui pro executione
diuersarum causarum quoslibet admittunt, qui districtionem eorum
soluant, et quietem religionis perturbent.
De quibus in Concilio Triburiensi legitur:
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XV. Abbas, qui cautus in regimine non fuerit, a proprio episcopo et a uicinis abbatibus a suo arceatur honore.
Si quis abbas cautus in regimine, humilis, castus,
misericors, discretus sobriusque non fuerit, ac diuina precepta
uerbis et exemplis non ostenderit, ab episcopo, in
cuius territorio consistit, et a uicinis abbatibus et ceteris
Deum timentibus a suo arceatur honore, etiamsi omnis
congregatio, uiciis suis consentiens, abbatem eum habere
uoluerit.
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XVI. In episcoporum potestate abbates consistant.
Item ex Concilio Aurelianensi. [I., c. 21.]
IV. Pars. Abbates pro humilitate religionis in episcoporum
potestate consistant, et si quid extra regulam
fecerint, ab episcopis corrigantur, qui semel in anno in
loco, ubi episcopus elegerit, accepta uocatione conueniant.
§. 1. Monachi autem abbatibus omni obedientia et deuotione
subiaceant. Quod si quis per contumaciam extiterit
indeuotus, ac per loca aliqua uagari, aut peculiare
aliquid habere presumpserit, omnia, que acquisierit, ab abbatibus
auferantur, secundum regulam monasterio profuturam.
Ipsi autem, qui fuerant peruagati, ubi
inuenti fuerint cum auxilio episcopi tamquam fugaces sub
custodia reuocentur. §. 1. Et reum se ille abbas futurum
esse cognoscat, qui in huiusmodi personis non
regulariter animaduerterit, uel qui monachum susceperit
alienum.
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

[C. XVII.]
Item ex Concilio Arelatensi.
Monasteria uel monachorum disciplina ad eum pertineant
episcopum, in cuius sunt territorio constituta.
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte833
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XVIII. Episcopalia nullus ministret abbatibus, qui alicui episcoporum nolunt subesse.
Item Pascalis Papa. [II.]
Abbatibus, qui neque sub episcopo, neque sub metropolitano,
neque sub primate, neque sub patriarcha sunt, nullus
prorsus episcoporum episcopalia quelibet amministret. Cum
enim se nulli episcopo omnino subesse profiteantur, consequens
est, ut nullus episcoporum que sua sunt eis tamquam
extraneis largiatur.
Gratian. Pro huiuscemodi ergo statutum est, ut causae et
utilitates monasteriorum per episcopos disponantur.
Unde Gregorius scribit Vitali Defensori Sardiniae:
[lib. VII. epist. 65.]
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte834
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XIX. Utilitates monasterii a proprio episcopo debent disponi.
Cognouimus, quod monasteria seruorum Dei uel
feminarum pro suo quisque libitu et diuersarum causarum
executione perturbet. Quod omnino non grate suscipimus,
tuamque ex hoc experientiam conmonemus, ut
nequaquam hoc usurpare denuo accepta nostra auctoritate
permittas, sed episcopo loci illius, sub cuius
moderamine degunt, curae sit causas utilitatesque disponere.
Valde est enim indecens, ut omisso eo alius
quilibet se illorum causis admisceat, sed ille eorum
uitas conpetenti regularique debet moderamine disponere,
qui pro conmissis eorum animabus conpellitur rationem
reddere.
VII. Pars. Gratian. Pro huiusmodi etiam prohibet B.
Gregorius mulieres passim ad monasterium accedere, et monachorum
conmatres fieri, scribens Valentino Abbati: [lib. III.
epist. 40.]
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte834
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XX. Neque conmatres sibi facere, neque ad feminas accedere monachis licet.
Peruenit ad nos, quod in monasterio tuo passim mulieres
ascendant et (quod est grauius) monachos tuos
sibi conmatres facere, et ex hoc incautam cum eis conmunionem
habere. Ne ergo hac occasione humani generis
inimicus sua eos (quod absit) calliditate decipiat, ideo
huius te precepti serie conmonemus, ut neque mulieres in
monasterio tuo deinceps qualibet occasione permittas
ascendere, neque monachos tuos sibi conmatres facere.
Nam si hoc denuo ad aures nostras quocumque modo
peruenerit, sic te seuerissime noueris ultioni subdendum,
ut emendationis tuae qualitate ceteri sine dubio corrigantur.
VIII. Pars. Gratian. Non solum autem incauta familiaritas
aliarum mulierum eis interdicitur, uerum etiam sancti
monialium habitatione prohibentur.
Unde in VII. Sinodo [c. 20.] legitur:
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte834
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXI. Cum sanctimonialibus monachis habitare non licet.
Diffinimus minime duplex monasterium fieri, quia scandalum
Image: 469 GIF (ca. 110 dpi) Spalte834
Image: 469 PDF (ca. 600 dpi)
id et offendiculum multis efficitur. Si uero aliqui
cum cognatis abrenunciare et monasticam uitam sectari
uoluerint, debent uiri quidem uirorum adire cenobium,
feminae uero mulierum ingredi monasterium. In hoc enim
placatur Deus. §. 1. Que autem hactenus sunt dupla,
secundum regulam sancti Patris Basilii et secundum preceptionem
eius ita formentur. Non habitent in uno monasterio
monachi et monachae. Adulterium enim intercipit
cohabitationem, si habeat aditum monachus ad
monacham, uel monacha ad monachum secreto ad collocutionem.
§. 2. Non cubet monachus in muliebri monasterio,
neque cum monacha singulariter conuiuetur; et
quando necessaria uitae a uirorum parte ad regulares
deferuntur, extra portam hec suscipiat abbatissa monasterii
feminarum cum quadam uetula monacha. §. 3.
Porro si contigerit, et aliquam propinquam suam uidere
uoluerit monachus, in presentia abbatissae huic confabuletur
per modica et conpendiosa uerba, et in breui ab ea
discedat.
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte835
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)

***
C. XXII. Monachi et monachae in nullo simul cohabitent loco.
Item in Registro Gregorii.
In nullo loco monachos et monachas permittimus in
unum monasterium habitare, sed nec ea, que duplicia
uocantur. Et si quod tale est, religiosus episcopus
mulieres quidem in suo loco manere studeat, monachos
autem aliud monasterium edificare cogat. Si autem plurima
sint talia monasteria, separentur in aliis monasteriis
monachae, et in aliis monachi; res autem, quas communes
habent, secundum iura eis conpetentia distribuantur.
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte835
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)
***
Monks and nuns at the same time in no place live together. Likewise in the Register of Gregory
In no place monks and nuns permitted in one monastery to live, but nor that that two-fold is called. And if such a religious bishop wants to maintain women in his place (diocese), he gathers monks to build another monastery. If on the other hand such monasteries are many, they are separated in monasteries of nuns, and in others of monsteries of monks; things on the other hand which they have in common, according to competent law is divided by them.

C. XXIII. A monasterio monachorum longius constituantur monasteria puellarum.
Item ex Concilio Agatensi. [c. 28.]
Monasteria puellarum longius a monasterio monachorum
aut propter insidias diaboli, aut propter oblocutionem
hominum collocentur.
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte835
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)

Monasteris of girls far from monasteries of monks but on account of the tricks of the devil but on account of the interruption of men are put together.

C. XXIV. Puellarum monasteria monachorum presidio et ministratione regantur.
Item ex Concilio Spalensi. [II., c. 11.]
In decima actione consensu communi decreuimus, ut
monasteria uirginum in prouincia Bethica monachorum
amministratione ac presidio gubernentur. Tunc enim salubria
Christo dicatis uirginibus probamus, quando eis
patres spirituales eligimus, quorum non solum gubernaculis
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte835
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)
tueri, sed etiam doctrinis edificari possint, ea tamen
circa monachos cautela seruata, ut remoti ab earum familiaritate
nec usque ad uestibulum habeant accedendi
familiare permissum. Sed neque abbatem, uel eum, qui
preficitur, extra eam, que preest, loqui uirginibus Christi
aliquid, quod ad institutionem earum pertinet, licebit,
nec cum ea sola, que preest, frequenter loqui eos
oportet; sed sub testimonio duarum uel trium sororum,
ita ut rara sit accessio, et breuis omnino locutio.
IX. Pars. Gratian. Prohibentur etiam sanctimoniales
propria receptacula habere.
Unde Innocentius II.: [in Concilio Romae habito,
c. 26. et 27.]
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte836
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXV. De eodem.
Perniciosam et detestabilem quarumdam consuetudinem
mulierum (que licet neque secundum regulam B. Benedicti,
neque Basilii, aut Augustini uiuant, sanctimoniales tamen
uulgo censeri desiderant) aboleri decreuimus. Cum
enim, iuxta regulam degentes in cenobiis, tam in ecclesia
quam in refectorio atque dormitorio communiter esse debeant,
propria sibi edificant receptacula et priuata domicilia, in
quibus sub hospitalitatis uelamine passim hospites
minus religiosos contra sacros et bonos mores suscipere
nullatenus erubescunt. Quia ergo omnis, qui male
agit, odit lucem, ac per hoc ipsae absconditae in iustorum
tabernaculo opinantur se posse latere oculos iudicis cuncta
conspicientis, hoc tam inhonestum detestandumque
flagicium ne ulterius fiat omnibus modis prohibemus, et
sub pena anathematis interdicimus. §. 1. Simili modo prohibemus,
ne sanctimoniales simul cum canonicis et
monachis in ecclesia in uno choro conueniant ad psallendum.
X. Pars. Gratian. Item sunt alii, quos episcopo pregrauantes
salutem ipsarum animarum negligunt, quibuslibet occasionibus
bona monasteriorum distrahere cupiunt. Tales erant quidam
clerici Rauennatis ecclesiae, qui simulata religione monasteriis
cupiebant prefici, non transeuntes ad monachicum habitum,
neque renunciantes ecclesiasticae miliciae.
De quibus Gregorius scribit Iohanni Rauennati Episcopo:
[lib. IV. epist. 1.]
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte836
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXVI. Monasteria clericorum uel laicorum habitacula fieri non debent.
Peruenit ad me, quod in ecclesiis fraternitatis tuae
aliqua loca dudum monasteriis consecrata nunc habitacula
clericorum, aut etiam laicorum facta sunt;
Image: 470 GIF (ca. 110 dpi) Spalte836
Image: 470 PDF (ca. 600 dpi)
dumque hii, qui sunt in ecclesiis, fingunt se religiose
uiuere, monasteriis preponi appetunt, et per eorum uitam
monasteria destruuntur. Nemo enim potest ecclesiasticis
offitiis etc. Et infra: §. 1. Proinde fraternitas tua
hoc, quolibet in loco factum est, emendare festinet,
quia ego nullo modo patiar, ut loca sacra pro clericorum
ambitu destruantur.
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte837
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXVII. Qui in sacro sunt ordine constituti in monasteriis nullam habeant potestatem.
Idem Mariano Episcopo Rauennae. [lib. VI. epist. 4o.]
Dudum ad nos multorum relatione peruenerat, monasteria
in Rauennatum partibus constituta omnino clericorum
uestrorum dominio pregrauari, ita ut occasione
regiminis ea quidem (quod dici graue est) uelud in proprietate
possideant. Quibus non modicum condolentes predecessori
uestro litteras misimus, ut hoc emendare
debuisset. Sed quoniam uitae termino citius occupatus
est, ne hoc onus monasteriis remaneat, fraternitati
uestrae eadem nos scripsisse recolimus. Et quia, ut conperimus,
in huius rei hactenus correctione cessatum est,
hec audiens iterum preuidimus ad uos scripta dirigere.
Hortamur ergo, ut omni mora omnique excusatione summota
ita monasteria ipsa ab huiuscemodi studeatis grauamine
releuare, quatinus nullam deinceps in eis clerici, uel, qui
in sacro ordine sunt constituti, ob aliud (nisi hortandi
tantummodo causa) accedendi habeant licentiam, aut si forte
ad peragenda sacra missarum fuerint inuitati misteria. Sed
ne pro cuiuslibet monachi aut abbatis promotione etc.
Et infra: §. 1. Non illic ulterius habeat potestatem aliquam,
ne monasteria huius occasionis uelamine ea, que
prohibemus, sustinere onera conpellantur. Hec itaque
omnia uigilanti cura emendare iam secundo conmonita
sanctitas uestra non differat; ne, si post hec negligentes
uos esse (quod non credimus) senserimus, aliter monasteriorum
quieti prospicere conpellamur. Nam notum uobis
sit, quia tantae necessitati seruorum Dei congregationem
subiacere non patiemur.
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte837
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXVIII. Gratia uisitandi et exhortandi monasterium episcopus adire potest.
Idem. [eidem, lib. VII. Indict. 1. epist. 18.]
XI. Pars. Visitandi exhortandique gratia ad monasterium,
quotiens placuerit, ab antistite ciuitatis accedatur;
sed sic karitatis offitium illic inpleat episcopus, ut grauamen
aliquod monasterium non incurrat.
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte837
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXIX. Frequenter episcopi monasteria uisitent, et que corrigenda sunt corrigant.
Item ex Concilio Aurelianensi.
Non semel, sed sepius in anno episcopi uisitent monasteria
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte837
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)
monachorum, et si quid corrigendum fuerit,
corrigatur.
XII. Pars. Gratian. Pro talibus, qui animarum curam
non habentes, bona tamen monasteriorum in suos usus conuertere
cupiebant, statutum est, ut monasteria cum suis rebus penitus sint
libera a potestate et dominio episcoporum. Quod autem nullis
canonicis iuribus dicuntur monasteria esse subiecta, non ita intelligendum
est, quin ipsi episcopo aliquid nomine eulogiae, uel in
die dedicationis, uel in natali sanctorum, quorum nomine ipsum
monasterium dedicatum est, debeat offerri.
Unde Pelagius Papa ait:
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte838
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXX. Non debet episcopus aliquid a monasterio exigerepreter conditiones, quas dedicationis tempore constituit.
Eleutherius frater et coepiscopus noster queritur, quod
mater eius in casa, que Castellum dicitur, oratorium construxisset
ac dedicauerit, et in eodem loco monachos
constituerit, ex quibus unus est presbiter. Hoc autem tempore
dedicationis inter episcopum Cardelum (cuius ipsa
diocesis est) et matrem suam asserit conuenisse, ut quicquid
dedicationis uel natalis martirum die, quorum in
eodem monasterio reliquiae sunt, per fidelium oblationes
intrauerit, medietatem quidem habeat ipsum monasterium,
medietas autem episcopo offeratur. Contra quam
conuentionem Marium presbiterum (siue sciente siue nesciente
episcopo) monachis ipsis, uel presbitero, qui ex eis
est, uim dicitur intulisse, et frequenter molestias generare,
ita ut memoratum presbiterum prope ceciderit, et
missas eum facere nullo modo permittat, dicens, ut quasi
pensionis nomine aliquid statuere debeat. Hec igitur omnia
diligenter te examinare iubemus, et, si apud te euidenti ratione
constiterit, quia tempore, quo dedicatum est ipsum
monasterium, conditiones superius positae conuenerint, seruari
eas ex nostra auctoritate precipimus, nec aliquid
amplius exinde ab aliquo exigatur. Sin uero nil tale constiterit,
mediante te quid ipsi episcopo nomine eulogiae
offerri debeat inter ipsos monachos, et presbiterum
uolumus diffiniri, saluo tamen eo, ut presbiter Gaudentius,
qui etiam monachus est, missas in monasterio suo sicut consueuit
facere a nullo ulterius debeat prohiberi.
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte838
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)

C. XXXI. Consueta seruitia episcopis monasteria exhibeant.
Item Urbanus II.
Seruitium, quod monasteria aut eorum ecclesiae a tempore
Gregorii VII. usque ad hoc tempus fecerunt, et
nos concedimus.
Gratian. Canonica ergo iura, quibus monasteria subiecta
non sunt, sinodales exactiones intelliguntur. Non enim cogendus
est abbas (sicut in Turonico concilio statuitur) ad sinodum
ire, nisi aliqua rationabilis causa existat. Sunt etiam quedam
Image: 471 GIF (ca. 110 dpi) Spalte838
Image: 471 PDF (ca. 600 dpi)
seruitutis offitia, ut angariae operum, crebrae receptiones, annuae
exactiones, mulctationes peccantium, a quibus omnibus monasteria
libera sunt.
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

CAUSA XIX.

GRATIANUS.
Duo clerici ad monasterium transire uolunt; uterque licentiam
ab episcopo suo petiit; unus relicta propria ecclesia eo inuito,
alter dimissa regulari canonica cenobio se contulit. (Qu. I.)
Modo queritur, si episcopus debeat permittere, ut relicta propria
ecclesia clericus monasterium ingrediatur? (Qu. II.) Secundo
queritur, si episcopus licentiam dare noluerit, an eo inuito monasterium
possit adire? (Qu. III.) Tertio, si contigerit ipsos regulares
canonicos fuisse, utrum concedendus esset eis monasterii
ingressus?
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

QUESTIO I.
GRATIANUS.
Quod episcopus licentiam clericis adeundi monasterium dare
debeat, in Tolletano [IV.] Concilio precipitur, in quo [c. 49.]
ita statutum legitur:
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. I. Non debet negari clericis ingressus, qui monachorum propositum appetunt.
Clerici, qui monachorum propositum appetunt, (quia
meliorem uitam sequi cupiunt,) liberos eis ab episcopo in
monasteriis largiri oportet ingressus.
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

QUESTIO II.
GRATIANUS.
Inuito uero episcopo clericum eius a nullo esse suscipiendum,
Leo Episcopus testatur, scribens Rustico Narbonensi Episcopo:
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. I. Inuito episcopo eius clericum nemo suscipiat.
Alienum clericum inuito episcopo ipsius nemo suscipiat.
Gratian. Sed subaudiendum est, nisi ad propositum melioris
uitae transire uoluerit. Tunc enim liberum est illi, etiam episcopo
contradicente, monasterium ingredi.
Unde Urbanus Papa [II.] in capitulo sancti Rufi:
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. II. Qui monachorum propositum appetit, etiam inuito episcopo recipiendus est.
Duae sunt, inquit, leges: una publica, altera priuata.
Publica lex est, que a sanctis Patribus scriptis est confirmata,
ut lex est canonum, que quidem propter transgressiones
est tradita. Verbi gratia: Decretum est in canonibus, clericum
non debere de suo episcopatu ad alium transire sine
conmendatitiis litteris sui episcopi, quod propter criminosos
constitutum est, ne uidelicet infames ab aliquo episcopo suscipiantur
personae. Solebant enim offitia sua, cum non in
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte839
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)
suo episcopatu poterant, in alio celebrare, quod iure preceptis
et scriptis detestatum est. §. 1. Lex uero priuata est,
que instinctu S. Spiritus in corde scribitur, sicut de quibusdam
dicit Apostolus: "Qui habent legem Dei scriptam in
cordibus suis," et alibi: "Cum gentes legem non habeant,
si naturaliter ea, que legis sunt, faciunt, ipsi sibi sunt lex."
Si quis horum in ecclesia sua sub episcopo populum retinet,
et seculariter uiuit, si afflatus Spiritu sancto in aliquo
monasterio uel regulari canonica saluare se uoluerit,
quia lege priuata ducitur, nulla ratio exigit, ut a publica
lege constringatur. Dignior est enim lex priuata quam
publica. Spiritus quidem Dei lex est, et qui Spiritu Dei
aguntur lege Dei ducuntur; et quis est, qui possit sancto
Spiritui digne resistere? Quisquis igitur hoc Spiritu ducitur,
etiam episcopo suo contradicente, eat liber nostra
auctoritate. Iusto enim lex non est posita, sed ubi Spiritus
Dei, ibi libertas, et si Spiritu Dei ducimini, non estis
sub lege.
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte840
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

QUESTIO III.
GRATIANUS.
I. Pars. Canonicos autem regulares ad monasterium
transire multis auctoritatibus prohibetur.
Unde in Concilio Educensi, congregato sub VII.
Gregorio legitur:
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte840
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. I. Regulares canonici monachi fieri non debent.
Nullus abbas uel monachus canonicos regulares a proposito
professionis canonicae reuocare, atque ad monasticum
habitum trahendo suscipere audeat, ut monachi fiant,
quamdiu ordinis sui ecclesiam inuenire quiuerint, in qua
canonice uiuendo Deo seruire, et animam suam saluare possint.
Quod si temerario ausu id agere temptauerint, anathematis
uinculo obligentur.
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte840
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. II. De eodem.
Item Urbanus Papa II.
Mandamus et uniuersaliter interdicimus, ne quis
canonicus regulariter professus, nisi (quod absit) publice
lapsus fuerit, monachus efficiatur. Quod si decreto nostro
contraire presumens agere temptauerit, ad ordinem canonicum
precipimus ut redeat, et deinceps memorialem
cucullam deferat, et ultimus in choro maneat.
Gratian. Subaudiendum uero est, nisi cum patris sui licentia
religionis propositum induerit. Unde Urbanus II. scribit
Abbati sancti Rufi:
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte840
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)

C. III. Patris sui concessione regulares canonici monachi possunt fieri.
Statuimus, ne professionis canonicae quispiam postquam
Dei uice supra caput sibi hominem inposuerit, alicuius
leuitatis instinctu uel districtioris religionis obtentu ex eodem
claustro audeat sine patris et totius congregationis
Image: 472 GIF (ca. 110 dpi) Spalte840
Image: 472 PDF (ca. 600 dpi)
permissione recedere. Discedentem uero nullus abbatum
uel episcoporum, et nullus monachorum sine communi
litterarum cautione suscipiat.
II. Pars. Gratian. Queritur, si monasteria, que semel
dedicata sunt, possint transire in clericorum uel secularium habitacula?
Quod in Calcedonensi Concilio omnibus modis prohibetur
c. 24.:
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte841
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

C. IV. Que semel sunt dedicata, monasteria semper perseuerent.
Que semel sunt dedicata monasteria consilio episcoporum,
maneant perpetuo monasteria, et res, que
ad ea pertinent, monasteriis reseruari oportet, nec posse
ea ultra fieri secularia habitacula. Qui uero permiserint
hec fieri, subiaceant his condempnationibus, que per
canones constitutae sunt.
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte841
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

C. V. Qui loca sacra communia diuersoria fecerit, clericus deponatur, laicus excommunicetur.
Item in Sinodo VII., c. 13.
Quoniam a quibusdam uiris quedam uenerabiles
domus subripiuntur, tam uidelicet episcopia quam monasteria,
et facta sunt communia diuersoria, si quidem uoluerint
hii, qui hec retinent, reddere ea, ut secundum antiquitatem
restaurentur, bene et optime; alioquin, si de sacro
catalogo fuerint, hos deponi precipimus, si uero monachi uel
laici, excommunicari, quos nimirum constat condempnatos
esse et Patre, et Filio, et Spiritu sancto, et deputantur
ubi uermis eorum non morietur, et ignis non exstinguetur,
quia Deo aduersantur, qui dicit: "Nolite
facere domum patris mei domum negotiacionis."
III. Pars. Gratian. Queritur de his, qui ad conuersionem
ueniunt, quo tempore debeant tonsurari? De his ita scribit
Gregorius Papa Fortunato Episcopo Neapolitano: [lib.
VIII. epist. 23.]
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte841
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

C. VI. Antequam biennium in conuersione conpleuerit, aliquis tonsurari non debet.
Monasteriis omnibus fraternitas uestra districtius interdicat,
ut eos, quos ad conuersionem susceperint, prius,
quam biennium in conuersatione conpleuerint, nullo
modo audeant tonsorare. Sed hoc spacio uita moresque eorum
sollicite conprobentur, ne quis eorum aut non sit contentus,
quod uoluit, aut ratum non habeat quod elegit.
Nam dum graue sit, inexpertos hominum obsequiis sociari,
quis possit dicere, quanto sit grauius ad Dei seruitium
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte841
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)
inprobos applicare? Miles uero, si conuerti uoluerit,
prius, quam nobis renuncietur, nullus eum sine nostro
consensu qualibet presumat ratione suscipere.
IV. Pars. Gratian. Queritur, si ingressis monasterium
ultra relinquatur licentia testandi? Hoc Gregorius prohibet,
ita scribens Ianuario Caralitano Episcopo: [lib. VII. Indict. 2.
epist. 7.]
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte842
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

C. VII. Post monasterii ingressum nulli relinquitur licentia testandi.
Quia ingredientibus monasterium conuertendi gratia
ulterius nulla sit testandi licentia, sed ut res eorum eiusdem
monasterii sint, aperta legis diffinitione decretum
est.
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte842
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

C. VIII. Post ingressum monasterii eidem monasterio omnia sunt conferenda.
Item Gregorius Cipriano Diacono. [lib. III. epist. 6.]
Perlatum est ad nos Petronillam nomine, de prouincia
Lucania progenitam, per exhortationem Agnelli episcopi
fuisse conuersam, resque suas omnes, quas habere potuit,
licet iure sibi potuissent conpetere, tamen eidem monasterio,
in quod ingressa est, etiam specialiter donationis
titulo contulisse.
Gratian. Econtra Paulus primus heremita in testamento
colobium suum Athanasio Alexandrino episcopo reliquit, tunicam
uero B. Antonio. Sed aliud est de his, qui monasterium ingressi
se et sua tradiderunt: aliud de his, qui solitariam uitam
ducentes se nulli ecclesiae tradiderunt. Illi semel tradita nulli
tradere possunt: isti nulli oblata libere testari ualent.
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte842
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)

[C. IX.] Item constitutio noua.
"Si qua mulier aut uir monasticam elegerit uitam, et intrauerit
monasterium, liberis non extantibus, monasterio, quod ingrediuntur,
res eius conpetere iubemus. §. 1. Sed si persona
liberos habens ante, quam de rebus suis inter eos disponat, monasterium
intret, liceat ei postea inter eos diuidere, legitima nulli
diminuta, et quod eis non dederit monasterio conpetet. §. 2.
Sed si omnem substantiam inter filios diuidere uoluerit, sua
persona filiis connumerata partem sibi retineat, que monasterio
conpetere debeat. §. 3. Sed si post ingressum moriatur, ante,
quam inter eos diuidat, filii legitimam percipiant, reliqua substantia
monasterio conpetente." Constitutione 5. in collatione 1. §. 4.
"Nunc autem, cum monachus factus esset, hoc ipso res suas
omnes obtulisse uideatur, si prius testatus non sit, exinde,
iudicio eius cessante, lege disponitur, ut si liberos habet, in
Image: 473 GIF (ca. 110 dpi) Spalte842
Image: 473 PDF (ca. 600 dpi)
quos aut nichil, aut minus legitima portione quoquo donandi
titulo contulerit, eatenus substantiae monasterio destinatae detrahantur,
ne quid contingat circa liberos iniquum."
Image: 474 GIF (ca. 110 dpi) Spalte843
Image: 474 PDF (ca. 600 dpi)

[C. X.]
Item ex Nouella. [CXXIII.]
"Non liceat parentibus liberos, uel liberis parentes ab
hereditate sua repellere monachos factos, quamuis, dum laici
fuerant, in causam ingratitudinis inciderunt." Item: §. 1.
"Non liceat parentibus liberos suos ad solitariam uitam transeuntes
abstrahere de monasterio."
Image: 474 GIF (ca. 110 dpi) Spalte843
Image: 474 PDF (ca. 600 dpi)

CAUSA XX.

Duo pueritiae annos agentes a parentibus monasterio traditi
sunt; unus inuitus, alter spontaneus cucullam induit. Ad annos
pubertatis uenientes, inuitus ad secularem miliciam redit, spontaneus
monasterium districtius petit. (Qu. I.) Nunc primum
queritur, si in pueritiae annis traditi cogantur religionis propositum
tenere? (Qu. II.) Secundo, si preter uoluntatem parentum
tonsuram uel religionis uestem quis in pueritia accipiat, an possit
sibi detrahi, an non? (Qu. III.) Tertio, qui preter propriam
uoluntatem cucullam induerit, an cogatur eam retinere, an non?
(Qu. IV.) Quarto, si ab uno monasterio in aliud districtius
liceat alicui transire?